Ik heb het druk! Of nou ja, aangezien ik geen mensen die hard mee aan het draaien zijn in de maatschappij voor het hoofd wil stoten; een soort van druk natuurlijk, alles is relatief... Eerst druk met het afbreken van allerlei uitrusting van mijn boot, toen met het fixen van mast en verstaging, en nu met het opbouwen en weer zeilklaar en waterdicht maken van de boot. En tussendoor: Hoog bezoek! Eerst mijn ouders, en toen vriendin Eline... Heerlijk om hen weer te zien na zes maanden van moeten missen. En gelijk een mooie gelegenheid om eens iets van de omgeving te zien. Want verder dan Alvor, Portimao en Lagos was ik nog niet gekomen. De Algarve blijkt helemaal vol te staan met sinaasappel-, citroen- en mandarijnenbomen. In boomgaarden, maar ook gewoon midden in de stad. Een prachtig gezicht. Dat vindt Simon ook.

 



Sterker nog, die oranje en gele spikkels in het landschap lijken wel een obsessie voor hem, en bijna dagelijks vertelde hij me dapper dat hij ze zou gaan plukken van de eerstvolgende boom die hij zou tegenkomen. Of nou ja, die ná deze dan. En ja nee zeg, ook niet díé. Na weken aanhoren van moedige maar loze praatjes heb ik hem maar meegesleept een stadspark in en begon met plukken. Toen er niemand achter me aan bleek te gaan rennen durfte ook Simon het aan om er één te proberen. Het vertrokken gezicht dat hij trok omdat de mandarijn gruwelijk bitter en dus oneetbaar bleek te zijn was hartverscheurend...

Gelukkig kon hij wel zijn lol op bij de diverse sinaasappelverkoopkraampjes langs de wegen door boomgaarden waar we over reden met de huurauto van mijn ouders. En ook met een andere fascinatie: Molens. Daar staan er vele van in de Algarve, sommige nog inclusief zeilen als wieken.



Ik geloof dat mijn ouders op dag één van hun verblijf een aparte eerste indruk van hun nieuwe schoonzoon hebben gekregen... (voor wie het nog niet duidelijk was, bij deze wordt het bevestigd ;-)   )



Maar na even wennen aan wat eigenaardigheden had ik het idee dat ze uitermate tevreden met hem zijn. Vooral mijn vader volgens mij, aangezien ze op het laatst samen ginnegappend door de bouwmarkt heen banjerden en “leuke” grapjes maakten. Ik vond het maar een beetje eng, dat ze precies hetzelfde “gevoel voor humor” bleken te hebben...

Het waren vier supergezellige dagen, zo met zijn vieren! En heel fijn dat mijn ouders op deze manier een kijkje konden nemen in mijn rare leventje.



Wat het wel afschuwelijk maakte om ze weer naar het vliegveld te moeten brengen voor de terugreis. Vooral omdat ik geen idee heb wanneer de eerstvolgende keer is dat ik ze zal zien. Europa is nog goed te doen qua vliegen, maar eenmaal verder... Gelukkig kwam een half uur nadat ik met ogen vol tranen de laatste keer door het glas naar mijn ouders had gezwaaid Eline de aankomsthal uitlopen! Omdat ze een hele week zou blijven en ik toch echt dóór moest werken aan mijn boot was het nogal lastig om mijn aandacht te verdelen, maar tussen het overeind zetten van mijn mast door was het heerlijk om na maanden van whiskey-, koffie- en bierdrinken met smerige, kapotte werkhanden tussen de mannen weer eens lekker “vrouw” te spelen; beetje shoppen, thee leuten en boekjes lezen, op stap (voor zover dat mogelijk is in Alvor), etc. Supergezellig.

Maar toen ook Eline weg was (en wederom: wanneer zal ik haar terug zien?!?!), ging het “normale” leven met de vieze werkhanden gewoon weer verder; hard aan de bak om mijn boot (zeil)klaar te krijgen. Omdat ik het een en ander heb moeten afbreken voor mijn mast heb ik regelmatig deja-vu’s van de tijd in Naarden, toen ik alles aan het klaarstomen was voor vertrek. Veel werkzaamheden heb ik moeten herhalen de afgelopen weken... Gelukkig is het weer hier wel wat lekkerder dan bij jullie :-)

De mast staat weer rechtop, alhoewel het door de gebrekkige service van die Britse tuiger van mij allemaal wel vééls te lang heeft geduurd... De electra die de mast ingaat is opgefrist en gaat hopelijk weer een tijdje mee in dit vreselijke zoute, vochtige klimaat. Volgens mij kun je als je een middagje naast een stukje metaal, een lampje (ook binnen in de kajuit) of een koper(electra)draadje gaat zitten gewoon de corrosie uit het metaal zien kruipen. Vele lampen, stopcontacten en andere electronica hebben het al begeven en vele zullen zeker nog volgen...
De radar hangt weer aan de mast en z’n vele draadjes zijn weer getrokken en in elkaar gepuzzeld. De windvaan hangt achterop, het zonnepaneel pompt mijn accu’s vol en de ongelooflijke troep die het was geworden met de mast omlaag is weer opgeruimd. Lekker.

En dan nog fijn even wat toiletpraat: Ik heb een nogal bijzondere pot. Een halve eeuw oud (ja echt, uit 1961) en gemaakt van brons en porselein; een Baby Blake.



Eigenlijk durf ik het uit inbraakoverwegingen niet zo goed op mijn website te vermelden ;-) maarreh... als je tegenwoordig zo’n ding nieuw wilt kopen moet je een euro of 5.000 (ja, drie nullen) meenemen... Het toilet zorgde voor nogal wat lekkage en vooral overstromingen. Onder zeil en in stampende baaien klotste hij de hele boel onder. Helaas stond al mijn administratie ernaast, op één van de weinige hoge en (tot voor kort) droge plaatsen.... Na lang wikken en wegen heb ik uiteindelijk toch maar twee honderd zoveel euro uitgegeven om een “perishable spares kit” uit Engeland over te laten komen zodat ik het toilet kon “reviseren”. Je zou er twee nieuwe, moderne toiletten van kunnen kopen, maar ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen dit ding weg te doen. En wie weet is hij over nog eens vijftig jaar wel goud i.p.v. brons waard.

Dus toen begon het smerige klusje, dat ik in een middag hoopte te doen, maar wat meerdere dagen heeft geduurd. 



Het is ongelooflijk, uit hoeveel onderdelen zo’n toilet bestaat. Maar hij zit weer in elkaar, en voor de zekerheid heb ik tussen de afsluiters (de kranen op de gaten in de romp voor in- en afvoer) en het toilet nog twee extra kogelkranen gezet om eventueel toekomstig klotsen te voorkomen.
Die kranen kostten me wel nog eens twee extra dagen. Simon was eens meegereden met een bekende in een auto naar een tuinwinkel, waar hij een hele wand vol kranen en fitwerk had gezien. Hij zou me wel even meenemen terug daar naartoe. Je moest “gewoon” de heuvel op vanaf de bouwmarkt, en dan zouden we er zo zijn. Twee dagen zoeken en een aantal blaren later pas kwam ik moe en zonverbrand terug op mijn boot, maar mét mijn kranen... Je zou bijna aan Simons navigatie-over-de-weg-talent gaan wennen. Alhoewel; het feit dat we er op dag 1 al een keer langs gelopen waren en ik hem vroeg of “dat daar” het niet was en ik een volmondig nee te horen kreeg achteraf best jammer is... Maar ja, zeehelden horen natuurlijk ook niet thuis aan land, daar gedragen ze zich als een vis op het droge. Het is heel hoog nodig tijd dat ik hem weer mee ga nemen naar waar hij thuishoort...

Daarvoor doe ik hard mijn best. De lekkage van het toilet is nu hoop ik verholpen, en de overige lekken heb ik zoveel mogelijk geprobeerd te stelpen. Het zal echter niet genoeg zijn om het droog te houden binnen. Mijn boot gaat zich zodra de zee ietsje ruig gaat worden direct gedragen als een duikboot, waardoor het gewoonweg heel lastig is om al het water buiten te houden.



Alles grondig verhelpen is misschien wel mogelijk, maar ik vermoed dat het me weken tot maanden werk  zou gaan kosten. Met bakken naar binnen komen zoals eerst zal het water hopelijk niet meer, maar het wordt waarschijnlijk echt nog wel kiezen op elkaar bij ruig weer (en bij het schoonmaken als ik eenmaal ben aangekomen). Mijn pompen zijn in ieder geval wel weer in orde.

Nog een paar dagen, en dan ben ik klaargestoomd om door te stomen. De oversteek die ik had gepland voor oktober of november 2010, maar die nu hopelijk toch echt in maart 2011 gaat plaatsvinden; naar de Canarische Eilanden. Maar ik heb mijn lesje geleerd: ik beloof niets. Ik ben er pas als ik er ben... De weersvoorspellingen werken in ieder geval alweer niet mee. Hou jullie op de hoogte! (al is het wellicht alleen maar via de twitterupdates op de homepage)