Afgelopen vrijdag werd een smerige North Wind het water uitgetrokken en op 't droge gezet. Voor een nieuwe laag antifouling (aangroeiwerende verf) en om alles eens goed te checken. De enige keer dat ik de boot op de kant heb gezien was toen ik haar kocht. En dat was toen ik 0,0 van boten af wist. Best een goed idee dus om alles nog eens rustig te bekijken en na te lopen.

Gezien de groene drap die van de romp afkwam was zo'n weekendje het water uit uberhaupt geen overbodige luxe... 

Helaas wel wat tegenvallers. Ondanks het feit dat het schip tot vorig jaar 15 jaar op de wal heeft gestaan en daarvoor ooit een osmose behandeling heeft gehad, bleken er over de hele romp keine osmoseblaasjes te zitten. Osmose is een proces waarbij het polyester van de romp watermoleculen naar binnen trekt en er een chemische reactie mee aangaat. Hierdoor ontstaat een zurige vloeistof die in blaasjes op de romp zit. Voorlopig is er niets aan de hand; de romp is dusdanig dik dat het heel wat blazen kan hebben voordat het echt een issue gaat worden, maar er bestaat een goede kans dat het door het jaren heen langzaam erger wordt en dat is jammer. Maar goed, osmose hoort gewoon een beetje bij polyester schepen, en al met al ben ik allang blij dat ik niet de maandelijkse schilder- en bijwerkellende heb die mijn medevertrekkers met stalen schepen wel hebben om roest te voorkomen. Alhoewel ik daar over een x aantal jaar wellicht heel anders over denk mocht ik zelf de osmose aan gaan pakken; Eindeloos kaalhalen, maanden droogtijd en dan alle lagen opnieuw opbouwen. Misschien dat ik dan wel snak naar de mogelijkheid een stuk gecorrodeerd staal uit te romp te slijpen en een nieuw stuk terug te lassen...

Ook jammer was het om te merken dat de roer/kielbevestiging een lichte speling heeft. Voorlopig nog prima mee door te varen, maar misschien dat dat ooit in een of ander tropisch oord aangepakt zal moeten worden. 

Beide "tegenvallers" laat ik voorlopig dus voor wat het is, en de rest zag er allemaal prima uit. Nog even het vetkoord rond de schroefas vervangen en het log aangesloten, en toen de hulptroepen ingeschakeld:

De hele familie plus de schoonfamilie van mijn broertje waren van de partij! Hier zijn ze zeer deskundig bezig een verhoogde waterlijn (omdat ik zoveel zooi mee neem) af te plakken.

Broertje Menno had in eerste instantie vooral interesse in mijn fiets die over 25 dagen de zijne wordt, maar ging vervolgens volledig los op mijn schroef en toverde van een bruingroen pokdalig monster een prachtig brons meesterwerk. Goed gedaan Mennie!
Het was bijna jammer om zo'n mooi glimmend ding in een laag Propshield te zetten. 

's Middags arriveerden ook de dames, en daarmee een hoop koeltassen, stoelen en natuurlijk gezelligheid.

Met een plekje naast de haveningang trokken we geloof ik nogal wat bekijks... En iedere keer werden mijn plannen uitgebreid uit de doeken gedaan aan geïnteresseerde voorbijgangers die even stil bleven staan. Mocht ik weer zwaaien of vragen beantwoorden. Zullen BN-ers zich ook zo voelen? 

En toen... was de antifouling op. Op zondag, en met het enorme klusteam paraat om alles er in een dag op te zetten. Argh! Na een uurtje bellen, bellen, bellen kon ik gelukkig weer terecht bij het adresje in Weesp waar ik de eerste emmer Sigma Ecofleet 290 vandaan had (spul bestemd voor de beroepsvaart dat 36-60 maanden tegen de aangroei op zout water bestand zou moeten zijn)

Mijn moeder en Marion zijn aan de slag gegaan de romp een dusdanige poets- en waxbeurt te geven dat ik door de weerspiegeling continue vier zwart/witte bloemetjesjurken in plaats van twee zag... 

Ondertussen waren Menno en Jennifer druk bezig een net rond de railing te spannen, en staarde arm "buurmeisje" Femke nog steeds naar de bodem van een spuugemmer vanuit een stoel in de schaduw.

Voor                                                                                                Na

                                                                                    TEAM NORTH WIND!

Het doet goed om zo'n gezellige dag hulp te krijgen van mensen die al anderhalf jaar eigenlijk best wel negatief tegenover mijn plannen staan, en te merken dat zij merken dat zo'n boot ook erg leuk kan zijn. En dan hou ik er ook nog eens een mooie boot aan over die nu vast prachtig snel door het water glijdt. Dan kan ik weer sneller thuis zijn

Jennifer, Marion, Jos, Menno, papa, mama én Femke; BEDANKT!