Ik wil zeilen! Nieuwe (ei)landen ontdekken, spannende dingen meemaken. Maar ja, dat wil jij, lezer van dit bericht, wellicht ook wel. Mits je niet één van de medezeilers bent die ik onderweg ben tegengekomen lees je dit echter waarschijnlijk ’s avonds bij de verwarming, of ’s ochtends achter je bureau alvorens daadwerkelijk aan een nieuwe dag van noeste arbeid te beginnen. Want zo werkt het leven blijkbaar; je kunt niet altijd maar hobby’en, er moet ook geld verdiend worden zodat daar weer mee kan worden gehobby’t. Zucht. Gelukkig is het hier op Sint Maarten best ok toeven, met een hoop boten en zeilers in allerlei soorten en maten. Waaronder sinds afgelopen week een categorie zeiler die wordt vertegenwoordigd door één, enkel, 16-jarig vrouwelijk persoon die het voor elkaar heeft gekregen in 366 dagen tijd de hele wereld rond te zeilen. Respect.

Aangezien het toch op de route naar Sint Maarten ligt, we er best wel nieuwsgierig naar zijn én een vriend van Simons zus er tegenwoordig eilandsecretaris is, hebben we over de marifoon besloten eerst maar eens een kijkje te nemen op St. Eustatius alvorens te beginnen aan het serieuse arbeidersbestaan op Sint Maarten. ’s Ochtends heel vroeg, terwijl de hogere delen van Sint Kitts en van Sint Eustatius gehuld zijn in een streeppatroon van buiengrijs met zonnegeel, vaar ik in de paar mijl wijde doorgang tussen die twee eilanden. Steeds dichter onder de kust en vulkaan van Sint Eustatius.

Nu ein-de-lijk de knoop is doorgehakt – dat we samen naar Sint Maarten zullen gaan om werk te zoeken om daarna minstens een jaar extra weg te blijven in plaats van allebei een andere kant op te zeilen – willen we ook zo snel mogelijk weg uit Curaçao. Het is een prima eiland met heel relaxte, vriendelijke mensen, maar ondertussen associeer ik het Spaanse Water e.o. een beetje te veel met de twijfel en onmacht van de afgelopen, rottige weken. En ik wil natuurlijk gewoon graag weer nieuwe dingen zien.

Na terugkomst uit Nederland ligt de boot er gelukkig nog keurig netjes bij in Royal Marine in de Piscadera Baai op Curaçao. Geen verkeerde plek, voor € 4,50 per nacht. Een dagje werken om alles weer vaarklaar te maken, en daaropvolgend nog twee gefrustreerde dagen wachten op wind om terug te kunnen zeilen naar het Spaanse Water. Want vlakbij het Spaanse Water ligt het Jan Thiel strand. En aan dat strand, in een hotel, zit vriendin Eline gestationeerd en op me te wachten!

De wekker rinkelt, maar ik draai me lekker nog een keertje om. Goh, geen zere rug of tintelende ledematen, maar een soepel lijf op een heerlijk zacht matras. Even waag ik me op de koude vloer om wat licht binnen te laten langs het verduisteringsgordijn, maar duik dan weer diep onder de warme dekens om nog even rustig wakker te worden met een goed boek.

“We zijn op zondag vertrokken, 11 september. Mee eens?” Simon knikt bevestigend. Hij is het er mee eens dat we op vrijdag hebben uitgeklaard uit Tobago, het vertrek van zaterdag door heftige buien hebben geskipt, maar zondagochtend echt zijn vertrokken. “Mijn laptop zegt dat het vandaag woensdag de 14^e is. Die van jou ook?” Ja, die van Simon ook. Perplex kijken we elkaar aan. Dan hebben we dus niet twee, maar drie volle dagen en nachten op zee doorgebracht alvorens vanmorgen op het Venezolaanse eiland Blanquilla aan te zijn gekomen. We zouden allebei toch echt zweren dat afgelopen nacht de tweede nacht op zee was...

Echt leuk is ie niet, de 60 mijls tocht van Trinidad naar Tobago. Vooral het aanschouwen van die zidderende bliksemflits die tussen mij en Simon in het water slaat, terwijl we maar een paar honderd meter bij elkaar vandaan varen, is niet bepaald voor herhaling wenselijk. Ook de vele uren van windstilte en de tegenstroom maken het een behoorlijk lastig tripje. Maar na iet minder dan 48 uur lukt het ons dan toch om het zuidelijkste puntje van Tobago, Store Bay, te bereiken.

Lekker, om eindelijk weer eens op de oceaan te zitten! Of eigenlijk hoor ik nu weer zee te zeggen, aangezien we hier op de Caribische Zee zijn aanbeland. Tijdens de Atlantische oversteek waren er momenten dat ik dacht uberhaupt niet meer te willen zeilen, maar ondertussen vind ik het eigenlijk wel fijn om weer even onderweg te zijn. Lekker in mijn eentje op mijn eigen bootje (met uiteraard Simon een stukje verderop op zijn eigen bootje), op weg naar nieuwe oorden om te ontdekken.   

Grenada. Wat een (ei)land... Het heeft verdacht veel weg van het paradijs. Niet zoals in de Tobago Cays met al z’n bounty-eilandjes, alhoewel die er ook zijn in Grenada, maar door de sfeer die er hangt. Door de prachtige, tropische natuur. Maar vooral door de superrelaxte mensen. Mensen die niet lastigvallen. Die nauwelijks positief danwel negatief discrimineren omdat je blank bent en een crimerate hebben van praktisch zero. Mensen die altijd vriendelijk gedag zeggen en heel vaak een lach om hun mond hebben.

Onze eerste kennismaking met het land Grenada is op het eiland Carriacou. Grenada bestaat naast het moedereiland Grenada uit zustereilanden Carriacou en Petit Martinique, en daarnaast uit nog zo’n 10-20 kleine eilandjes. Omdat we ons moeten laten inklaren stoppen we als eerste in Hillsborough, een heel klein plaatsje dat qua drukte op straat aanvoelt als een bruisende wereldstad. Natuurlijk alles wel lekker basic en Caribisch, maar auto’s rijden toeterend door de straten, mensen shoppen, zitten voor een bar, lopen met hun mobiele telefoon aan hun oor over straat of hangen rond kraampjes langs de weg.

Langzaam trekt een hoop geroep en geklop me uit een diepe, diepe slaap. Laat me slapen!! Maar degene die om acht uur 's ochtends iets van ons wil, vier uur na onze aankomst in de Caribbean en na 33 dagen lang maximaal anderhalf uur te hebben geslapen, is volhardend. Hij blijft kloppen en roepen. Ok ok, ik kom al. Ik krabbel overeind en steek mijn slaperige hoofd door het luik boven het bed om te kijken wat er aan de hand is. Een zonovergoten landschap vol oogverblindende kleuren straalt me tegemoet.

7 mei 16:00 uur
Land in zicht!!! Eigenlijk sinds vanmorgen vroeg al. En vannacht was er de hele nacht al een lichtgloed zichtbaar aan de hemel. Barbados.
We varen nu aan de zuidkant van dat eiland. Het voelt wel gek om de beschaving rechts te laten liggen zeg. Het waait nu even tegen de 10 knopen, wat lekker is. Maar ik weet bijna zeker dat het straks wederom dobberen op windstilte wordt, en dan hebben we dus land achter ons gelaten. Verdorie.

Het is 27 april 11.30 uur en ik ben aan het wachten. Wachten, wachten, wachten, het maakt me gek. Dit keer niet omdat er zoals een tijdje terug dagenlang geen wind stond, maar omdat ik wacht op marifoonbericht van Simon. Terwijl de boot nog steeds – zonder windvaan en nu ook zonder electrische stuurautomaat - aan het bijliggen is, ben ik vanmorgen al diverse malen naar de marifoon geijsbeerd om te checken of hij het nog wel doet. Steeds zweven mijn vingers zenuwachtig boven de knoppen van het apparaat om Simon op te roepen, maar elke keer weet ik mezelf net op tijd in te houden, zodat ik Simon niet hoef te storen bij zijn werkzaamheden.

Ik laat me zakken op mijn favoriete plekje, in de kajuitopening onder de buiskap, en staar vol ongeloof voor me uit. Het is écht gebeurd. De paddle is echt weg en de windvaan dus onomkeerbaar stuk. In deze duisternis heeft het totaal geen zin om om te keren. Voordat ik de uitgeboomde zeilen weg heb en de boot op de motor omgekeerd heb valt die paddle echt niet meer te vinden. En nu? Hoe ga ik in mijn eentje mijn boot 1350 mijl de oceaan over sturen?

De tweede week op de oceaan staat na de dagen van zware wind mee in het teken van kalmtes en zelfs tegenwind. Aan de ene kant is het feit dat ik niet vooruit kom ontzettend frustrerend. Het voelt als een gevangenschap, ik ben volledig overgeleverd aan de elementen en wat ze voor me in petto hebben. Iedere dag zonder wind is een verplichte extra dag op de oceaan.

15 april 12:30 uur
Gisteren was een mooie dag. Ondanks het feit dat aan het einde van de ochtend de wind weg viel na een nacht varen door een lucht vol squalls. Door de draaiende winden in de squalls zat ik opeens 5,5 mijl bij Simon vandaan. (Een squall is een zeer lokale bui. Een donkere wolk waarin regen, extra wind en windshifts kunnen zitten. Het kan gebeuren dat ik onder een wolk zit zonder wind schuilend voor water dat met bakken uit de lucht komt storten, terwijl Simon een mijl verderop in een flinke stoot wind opeens volledig de andere kant op wordt gezet.)

De oversteek van de Atlantische Oceaan samenvatten is iets waar ik mezelf maar niet zo goed toe kan zetten.  Sommigen van jullie hadden dat geloof ik al opgemerkt ;-) Die oceaan is denk ik gewoonweg te enorm. De tijd die ik er op heb doorgebracht te lang, om "zomaar even een leuk stukje over te schrijven". Het is nauwelijks te vangen in een paar pagina's tekst. Ik was begonnen aan een verhaal, maar bleef er in vastzitten. In plaats van in één keer een verhaal over 33 dagen oceaan proberen samen te stellen zal ik daarom de komende dagen hier af en toe een "stuk oceaan" plaatsen (of de komende weken, als het vermaak hier te groot en het internet te beperkt is). Niet in de vorm van een verhaal met begin en einde zoals ik meestal schrijf, maar een chronologische, grote greep van stukken tekst die ik onderweg op papier heb gezet. In mijn dagboek, in mailtjes en in brieven. Soms komt er een stukje tekst dat ik in het hier en nu heb geschreven tussendoor om de boel aan elkaar te knopen.

Anderhalve week geleden zijn we aangekomen in St. Vincent & the Grenadines. Dat heb ik beschreven in het vorige blogbericht. Door mailproblemen kon ik toen de nieuwsbrief niet versturen, maar dat is ondertussen gefixt. De toen beloofde update over de Atlantische oversteek echter staat helaas nog steeds niet op digitaal papier. Ik heb het namelijk zo belachelijk druk. Echt hoor, dat moet je niet onderschatten, zo'n verblijf in de Caribean....

Ik ben er!!!! Op het eiland Bequia, St. Vincent. Het is na 33 dagen zo fijn om eindelijk weer land en bomen (palmbomen!!) te zien. Om andere mensen te spreken en Simon van dichtbij te zien. Om op een boot te zijn die niet meer aan het rollen, klapperen en schudden is. Om stukken te wandelen in plaats van steeds maximaal drie stappen te zetten terwijl ik mezelf om de verstaging heen probeer te wurmen. En dat ik nu een volle nacht door mag slapen, in plaats van 33 dagen lang nooit langer dan een uurtje. En al dat fruit & groente in een lekkere maaltijd gisterenavond aan boord bij Dennis en Ank op de Bodyguard (en die Rum!)... wat een genot!

Het is zover. Vandaag gaan we de oversteek naar de Caribean wagen, de overkant van de Atlantische Oceaan. Het plan is om naar St. Vincent te zeilen, en vandaaruit in een paar weken naar beneden af te zakken de orkaangordel uit, aangezien het orkaanseizoen in juni van start gaat. Bijna 3000 mijl zeilen is het. Een raar gevoel om aan de voet te staan van datgene waar ik jaren van heb geprobeerd me voor te stellen hoe het zou gaan zijn. Hoe dan ook anders dan dat ik ooit heb gedacht, denk ik. Ik ben rustig, heb er zin in en zie er een beetje tegenop tegelijkertijd. Maar ik ben niet echt bang en zenuwachtig, zoals ik had verwacht.

Eens moet het tij keren, zou je denken. Maar door alle pech en onhandigheden van het afgelopen half jaar ben ik er niet zo zeker van dat de kentering nú is aangekomen. Door maanden van wíllen maar niet kúnnen oversteken ben ik lichtelijk zenuwachtig voor de oversteek. Gaat het dit keer wel lukken?

Ik heb het druk! Of nou ja, aangezien ik geen mensen die hard mee aan het draaien zijn in de maatschappij voor het hoofd wil stoten; een soort van druk natuurlijk, alles is relatief... Eerst druk met het afbreken van allerlei uitrusting van mijn boot, toen met het fixen van mast en verstaging, en nu met het opbouwen en weer zeilklaar en waterdicht maken van de boot. En tussendoor: Hoog bezoek! Eerst mijn ouders, en toen vriendin Eline... Heerlijk om hen weer te zien na zes maanden van moeten missen. En gelijk een mooie gelegenheid om eens iets van de omgeving te zien. Want verder dan Alvor, Portimao en Lagos was ik nog niet gekomen. De Algarve blijkt helemaal vol te staan met sinaasappel-, citroen- en mandarijnenbomen. In boomgaarden, maar ook gewoon midden in de stad. Een prachtig gezicht. Dat vindt Simon ook.

Af en toe laten sommige mensen heel voorzichtig wel eens hints vallen over dat het toch wel leuker zou zijn als ik eens wat vaker updates geef op de website. Ik heb een tijdje gedaan alsof ik ze niet begreep, maar ik kom er niet meer onderuit; bericht begrepen! Ik kan niet beloven dat het altijd gaat lukken, maar ik zal mijn best doen wat regelmatiger een berichtje te plaatsen. Ik zal eens kijken naar een methode om offline aan boord aan mijn Joomla!-site te kunnen werken, zodat ik nog maar een paar minuten hoef te “lurken” op een wifinetwerk in de straten van Alvor of waar dan ook om een bericht online te krijgen.  Noordelijker in Portugal vond ik het geen probleem om € 0,60 uit te geven voor een koffie. Maar de € 2,- voor koffie, € 2,50 voor aanmaakcappuccino en € 3,- voor een biertje die hier in de Algarve gangbaar zijn in de cafés die wifi hebben beginnen me een beetje te gortig te worden.