Toen ik van de week thuiskwam met tussen de boodschappen nieuwe pantoffels was voor mij de maat vol. We moeten weg hier. En snel. Ver weg. Simon is het volledig met dat standpunt eens. Wat hij overigens enige weken geleden al was. Hoe leuk het ook was, uiteindelijk ben ook ik  er helemaal klaar mee hier in noordwest Spanje.

Het lijkt wel alsof we overal waar we zijn worden ingehaald door de herfst (en door alle andere zeilers, maar dat terzijde). Eerst regen, wind en kou in Engeland, toen de laatste dagen voor vertrek uit Frankrijk, en nu uiteindelijk zelfs hier in het “altijd zonnige Spanje”! Ja ja… Ze weten hier anders maar al te goed wat herfst inhoudt. Net zo goed als de Nederlanders, alhoewel de herfst hier wel ietsje later invalt dan in Nederland. Maar als ie komt, komt ie ook zeer plotseling en met veel wind, veel regen, en voor een bootbewoner genoeg kou dat pantoffels noodzakelijk zijn om niet de hele nacht wakker te liggen van koude voeten. Iedere avond zit ik onder een fleecedekentje en regelmatig komt er “rook” uit m’n mond als ik mijn warme adem de koude lucht van de kajuit in blaas. Getver.

Zelfs de herfstpaddestoelen ontbreken niet

Afgelopen winter in Naarden heb ik gezworen niet nóg een winter op die boot door te brengen. Wil ik niet (nog) vast(er) komen te zitten in slecht weer en heersende winden vanuit de verkeerde richting moet er snel actie worden ondernomen. Daarom hebben Simon en ik de route- en weerkaartjes er maar eens bijgezocht en hebben we unaniem met 2 tegen 0 stemmen besloten dat we ervoor gaan. Rechtstreeks naar Madeira (700 mijl = 1300km) of de Canarische Eilanden (850 mijl). Net als we de afgelopen tijd in Baiona al gehad hebben geven de weermannen ook voor Portugal aan dat het de komende week gaat regenen en op de goede dagen maximaal 13 graden wordt. Brrr. We wijken dus maar af van het originele plan om rustigaan langs de Portugese kust af te zakken alvorens de oversteek te maken, en gaan rechtstreeks op zoek naar de zon.

Eigenlijk moeten er nog diverse klussen aan de boot gebeuren waarvoor ik droog weer nodig heb. Zo werd veel van de lekkage die tijdens Biskaje naar voren kwamen veroorzaakt door lekkende bouten van mijn potdeksel (verbinding tussen romp en dek). Dit valt waarschijnlijk op te lossen door de houten voetlijst die over het potdeksel heen zit af te kitten, maar al weken is die houten lijst door nachtelijke dauw en/of regen niet droog te krijgen. Ook mijn vluchtluik is pas voor de helft aangepakt om deze beter waterdicht te krijgen. En zo zijn er nog vele andere lekkages en buitenklusjes die ik eigenlijk heel graag zou doen alvorens aan een volgende oversteek te beginnen. Maar ik moet hier in Baiona eens ophouden met duimen voor klusweer, aangezien de eerstvolgende geschikte kit-dag vermoedelijk ergens medio april 2011 zal aantreden. Kiezen op elkaar dus en gaan.

Dit keer laat ik me natuurlijk niet door al dat naar binnen komende water verrassen. Aan de slag met rollen dukttape, vuilniszakken en zeiltjes, en m’n matrassen, bed, dekens en kleding allemaal grondig inpakken. Met de ervaringen van Biskaje nog in mijn achterhoofd en door de nachtelijke kou weet ik dat het wederom niet altijd een pretje zal worden. Maar het verlangen naar de Canarische Eilanden is gelukkig erg groot. Niet alleen de zon roept, ook gezelligheid van andere zeilers die zich daar allemaal ophouden lonkt. Werkelijk geen enkele zeiler is hier nog te vinden, iedereen is zo slim geweest met de zon mee te zeilen.

Ondanks dat ik Baiona momenteel aardig beu ben, heb ik het de afgelopen tijd erg naar mijn zin gehad in Spanje. Toch is het zo dat de euforie van bijna twee maanden geleden met het binnenzeilen in Spanje redelijk snel over waaide. Letterlijk.

Laxe blijkt namelijk winderig en regenachtig, en ook nog eens een doods, betonnen stadje. Geen tapas en sangria te vinden, laat staan een zonovergoten terrasje. Snel door naar het volgende dorp in de volgende baai; Camariñas. Ongelooflijk hoge golven brengen ons daar. Hele tankers verdwijnen in de golfdalen, en zijn alleen af en toe zichtbaar als toevallig die kolos en ik tegelijkertijd op een golftop zitten. Jammer dat diepte niet goed zichtbaar is op foto’s, maar onderstaande foto maakt redelijk duidelijk dat de 37 voeten van de Colombe een speelbal worden van de golven die met z’n allen tegelijkertijd de ankerbaai van Laxe proberen binnen te beuken. De “mist” op de achtergrond is geen mist maar opspattende spray.

Camariñas oogt al een stuk beter dan Laxe… Een schattig Spaans dorpje met daadwerkelijk Spanjaarden die buiten hun gezicht laten zien en zelfs dag in dag uit buiten aan het socializen zijn. Gezellig hoor, zo’n buitenleven. Zó anders dan Nederland. Grote groepen mannen verzamelen zich ’s avonds rond een hengel of twee op de pier (om die hengels volgens mij vervolgens door alle lol volledig te vergeten) en iedere dag zit een vast groepje oude mannetjes op een bankje onder een luifeltje op een oud pleintje. Ook de kustlijn is de moeite waard, omdat die hoge Atlantische golven er met grof geweld tegenaan beuken.

Wel jammer dat de enige twee tapasbarren van Camariñas kil en leeg zijn, dus die laten we nog maar even voorbij gaan. En anders dan wat kantkloswinkeltjes en twee supermarkten is er niets te vinden waar je iets aan hebt op een boot. Het klimaat van de noordkust van Spanje is ook niet je van het, dus we varen maar weer verder voorbij de Kaap Finisterre, waar het warmer zou moeten zijn. In een nacht (kkkkkkkoud en llllllang) zeilen we naar de Islas Cies, eilandjes voor de ingang van de Ria de Vigo. Wauw, dat is één van die plekjes waarvoor je het allemaal doet… Mooie, ruige eilanden waar veel Eucalyptus bomen groeien en het dus heerlijk ruikt. Ik kan het niet laten om continue omhoog te kijken op zoek naar een koala. Tevergeefs :-s We gaan voor anker bij een prachtig strand, waar een lekker zonnetje schijnt en we alle tijd van de wereld hebben.

Een heerlijke tijd. Maar de boten hebben flink te lijden gehad op Biskaje, dus er moet geklust worden. Daarvoor zijn onderdelen nodig, en die hopen we te vinden in Baiona. Baiona telt twee watersportwinkels en één viswinkel met nautische accessoires. Ik denk dat ik in Naarden een beetje verwend ben met De Scheepsdief op een steiger loopafstand, George Kniest aan de overkant van het meer en Bootaccessoires Vinkeveen op de route naar mijn ouders. Wat zou het nu heerlijk zijn om daar te grabbelen in de rekken en zelfvulcaniserende tape of de juiste maat slangpilaar of brandstofslang te grijpen. En sikaflex (kit) te kopen die gegarandeerd nog een paar maanden houdbaar is. De lokale “watersportwinkels” hebben dit in ieder geval allemaal niet. Ook na een dagje shoppen in “grote stad” Vigo komen we zonder nautische spullen thuis (alhoewel gezegd moet worden dat we de Mediamarkt wel redelijk van hun voorraad oplaadbare batterijen, 12V stekkers, verloopstekkertjes en andere handige goodies hebben geholpen)

Na een lange speurtocht naar onderdelen heeft langer in Baiona blijven gezien de matige voorraad spullen niet veel zin, en pakketjes met bootspullen van Nederlandse origine en lekkere dingen uit de Albert Heijn zijn nog onderweg en komen volgende week pas binnen. Dus we besluiten weer terug te gaan naar de rust van Islas Cies en daar de klussen op te pakken die we met onze eigen voorraad onderdelen kunnen doen.

We rijden dus weer af en aan om de voorraden aan te vullen. Op de Islas Cies is niets te krijgen. Met mijn opvouwbare steekwagentje en Simons boodschappenkratten en jerrycans pendelen we van de bijboot naar de Eroski en de Carrefour - de lokale supermarkten – en naar het pleintje met de bronzen kranen waar we drinkwater halen voor in de tank.

Alle overige kranen langs de boulevard en in de marina (en volgens mij ook de kranen bij de mensen thuis) geven alleen maar water dat ruikt naar zwembad. Wat de boodschappen betreft weten we precies welk product in welk van de twee supermarkten het goedkoopst is en beginnen vaste rondes te creëren. Vooral het schap waar de geïmporteerde Gouda kaas (uit Friesland) ligt is zéér in trek. Het begint verdacht veel op een routine te lijken. Eigenlijk moeten we zó nodig weg hier. Al was het alleen al omdat ik me elke keer dat ik water haal en met m’n volle jerrycans langs drukbezochte barren sjok of internet jat meer en meer een sloeber voel die teert op de gemeenschap Baiona.

Als de boten weer volgeladen zijn vertrekken we naar Islas Cies voor het klussen. De intentie was er écht, maar bijna een week later keren we terug naar Baiona zonder ook maar één enkele klus van de lijst af te strepen. Iets of iemand vond namelijk dat ik mijn ankergerei maar eens flink moest testen, waarop een drie dagen durende storm losbrak. 30 tot 55 knopen wind kreeg het anker te verduren, en een heleboel misselijkmakende, me door de kajuit en door bed rondsmijtende golven. Ik heb drie nachten nauwelijks geslapen, en moest regelmatig ’s nachts de wind en regen aan dek trotseren om het ankerbeslag te redden. Vooral mijn arme bijboot die naast de boot hing heeft het zwaar te verduren gehad. Eerst werd hij met peddels, zitje en motor en al op z’n kop gesmeten. De motor heb ik weten te redden (alhoewel… uit het water, of hij het nog gaat doen weet ik niet), maar een peddel en het zitje bleken losgerukt en weggeblazen. Ik kan nog steeds niet bevatten dat de volgende ochtend mijn mooie houten peddel en het opblaasbare zitje terug in mijn leven zijn gekomen door respectievelijk te gaan drijven op de plek waar ik de bijboot altijd aanmeerde aan wal, en zich te verstoppen in de eerste de beste duinpan waar ik besloot te beginnen met zoeken. De van alle gewicht ontdane bijboot werd na z’n “op z’n kop avontuurtje” overleefd hebben een speeltje van de wind. Ik heb m’n arme bootje regelmatig langs de ingang van mijn kajuit voorbij zien vliegen om vervolgens aan z’n lijn te blijven zweven boven de kuip. Domme, domme ik, ik had hem natuurlijk ook uit het water moeten halen! Een harde les, die ik moet bekopen met een dag gaten plakken in de marina van Baiona.

Na de storm bij Islas Cies wordt het weer niet meer wat het was. De herfst sluipt het dagelijks leven binnen. De slippers gaan voorgoed in de kast, en de waterdichte bergschoenen komen eruit. Ik loop bijna iedere dag rond in een oude zeilbroek waarin ik af en toe een poging waag wat klussen aan dek op te pakken, of m’n spijkerbroek droog te houden in de bijboot tijdens het peddelen naar Simons boot of de supermarkt. Af en toe breekt even de zon door, wat mooie plaatjes oplevert

Die tapas in authentieke Spaanse barretjes heb ik hier trouwens eindelijk gevonden. In veelvoud zelfs. Maar na een hele avond rondstappen op zoek naar een lekker restaurantje heb ik er nog geen enkele geproefd. De gerechten met langoustine, mosselen, giga krabben of koeievlees vliegen je namelijk om de oren, overal dezelfde. Het leven als vegetarische wereldreiziger die snakt naar een kan Sangria en een schaal tapas op een zonovergoten terrasje is maar zwaar…

…volgende poging op de Canarische Eilanden!

PS: Meer foto's van Spanje hier