Nog maar drie nachtjes slapen!! Ik heb er zo ontzettend veel zin in... Afgelopen weekend ontving ik onderstaande foto van vrienden Deep en Mallika. De foto is zondagochtend genomen vanaf de pieren van IJmuiden, toen zij uitvoeren om - als het weer mee zit - rechtstreeks naar Land's End in Engeland te varen. Voor hen is de wereldreis begonnen. Ik kan de blijdschap en opluchting van het achterlaten van een paar laatste stressweken gewoon voelen als ik die vrolijke poppetjes op hun vrolijke boot zie zwaaien. Steeds als ik de foto bekijk kan ik alleen maar grijnzen en voel ik kriebelende steken in mijn buik. Van verwachting, spanning en blijdschap dat het bijna zover is. Een heerlijk gevoel. 

Dat ik met het uitvaren wel een heleboel mensen achter mij laat wil nog niet zo dalen geloof ik. Afgelopen vrijdag was mijn afscheidsfeestje en van velen heb ik "voorlopig definitief" afscheid genomen. Dat is een bizar idee als ik er goed over nadenk, maar daar heb ik geloof ik nog een beetje te weinig tijd voor. Volgens mij gaat het gemis straks pas komen, op open zee, of als ik verwaaid lig in een saaie haven wachtend op beter weer.
Het was wel een super feestje. De havenmeester had me toestemming gegeven om het op de jachthaven te vieren. Op het grasveldje waar ik jarenlang op uit keek vanaf mijn buro bij de Bootsmannen, en naast de boot. Heel veel mensen zijn langs geweest en het werd een gezellige boel.

Niet dat ik daar heel veel van gemerkt heb de eerste uren, want ik heb volgens mij de mensen op het gras niet eens gezien. Ik zat steeds op de boot om de continue stroom vrienden die een kijkje aan boord wouden nemen daar de gelegenheid toe te geven.

Op zich ook wel weer leuk om op die manier iedereen even "privé" te spreken, want met zoveel mensen en maar een paar uur de tijd heb ik iedereen maar nauwelijks gesproken. Ontzettend jammer en frustrerend vond ik dat. Maar ja, als ik steeds een losse afspraak met iedereen maak om afscheid te nemen dan schiet het klussen en vertrekken natuurlijk ook maar weinig op. 

Op een gegeven moment werd het wat rustiger en had ik eindelijk de kans om een conversatie te voeren (en een wijntje te drinken) die langer duurde dan drie minuten.

Ondanks dat ik in de uitnodiging had gescrheven dat het niet mocht heb ik ontzettend veel lieve kadootjes en kaartjes (met bijlage...) gekregen. Flink winstgevend zo'n feestje, ik overweeg er van de week nog een te geven ;-)

Behalve envelopjes ook een hoop kadootjes zoals een supermooie verrekijker, 1x gratis diesel tanken (van de haven! Ze weten nog niet dat mijn Trintella waarschijnlijk de enige Trintella ter wereld is waar zeker 300 liter diesel in gaat...), een lifeline volgeschreven met wijze woorden, een USB stick vol muziek en cabaret, spelletjes, Nederlandstalige muziek, een handboormachine, een telefoon, een spinnaker, en als klap op de vuurpijl een ontzettend lief door Céline zelf geknutseld schrift vol met herinneringen in de vorm van foto's en kopietjes van brieven die wij aan elkaar hebben geschreven, van basisschool tot nu. Daar ga ik straks op zee eindeloos lang plezier aan beleven. Mijn vrienden hebben dat plezier tijdens het feestje al gehad, want ik geloof dat alle genante passages die ik aan Céline heb geschreven door iedereen is gelezen en door ze zijn uit-/toegelachen...

Overigens bevatte het boekje de enige foto van mij op een boot terwijl ik jonger ben dan 18 jaar. Ik was het al bijna vergeten, maar als tiener heb ik ooit eens een weekendje gezeild. Ik heb het dat weekend zeker naar mijn zin gehad, maar toch gek dat het zeilvirus toen niet al is toegeslagen... 

Tijd om weer verder te gaan met de laatste voorbereidingen. Werkelijk niets wat ik wil is af. Sterker nog; alles gaat mis. Alle apparatuur welke ik de afgelopen weken aangesloten heb valt één voor één uit (solderen blijkt niet mijn sterkste kant...), de LED-navigatieverlichting in de mast bleek niet te werken en het leek even dat de dynamo ermee opgehouden was. En toen ik eergisteren de boot aan het herpakken was  en de hele inventaris op de kant stond barstte opeens een bui los. En dat terwijl ik toch echt ieder uur angstvallig buienradar checkte. Nou ja, misschien moet ik maar eens ophouden op buienradar te vertrouwen. Die gaat mij straks middenop zee of op Fiji ook niet helpen...