Een paar maanden geleden meldde ik vol goede moed over mijn plannen werk te vinden op Sint Maarten. Schoorvoetend moet ik bij deze bekennen dat ik welgeteld bij elkaar heb verdiend, zo’n.... eh.... US$ 0,00.... En dan kan ik niet eens de werkgelegenheid op Sint Maarten de schuld geven, want die is er wel. Maar ja, ik had de keuze tussen veertig uur verspreid over zes dagen per week op een winkelvloer staan voor netto € 800,- per maand, of lekker wat klussen aan de boot gevolgd door wat cruisen tussen de eilanden... Daarbij wetende dat ik nog genoeg geld op de spaarrekening heb staan voor minstens nog een jaar cruisen. Ik heb werkelijk geen idee hoe het kan dat al die ATM’s hier nog steeds US dollar-, EC dollar- en Antilliaanse Gulden biljetten uit de muur blijven spugen als ik mijn pasje erin stop, maar blijkbaar doe ik toch iets goed met mijn zuinige uitgavenpatroon. Al het sobere leven is dus gelukkig niet voor niets.

Ik wil zeilen! Nieuwe (ei)landen ontdekken, spannende dingen meemaken. Maar ja, dat wil jij, lezer van dit bericht, wellicht ook wel. Mits je niet één van de medezeilers bent die ik onderweg ben tegengekomen lees je dit echter waarschijnlijk ’s avonds bij de verwarming, of ’s ochtends achter je bureau alvorens daadwerkelijk aan een nieuwe dag van noeste arbeid te beginnen. Want zo werkt het leven blijkbaar; je kunt niet altijd maar hobby’en, er moet ook geld verdiend worden zodat daar weer mee kan worden gehobby’t. Zucht. Gelukkig is het hier op Sint Maarten best ok toeven, met een hoop boten en zeilers in allerlei soorten en maten. Waaronder sinds afgelopen week een categorie zeiler die wordt vertegenwoordigd door één, enkel, 16-jarig vrouwelijk persoon die het voor elkaar heeft gekregen in 366 dagen tijd de hele wereld rond te zeilen. Respect.

Aangezien het toch op de route naar Sint Maarten ligt, we er best wel nieuwsgierig naar zijn én een vriend van Simons zus er tegenwoordig eilandsecretaris is, hebben we over de marifoon besloten eerst maar eens een kijkje te nemen op St. Eustatius alvorens te beginnen aan het serieuse arbeidersbestaan op Sint Maarten. ’s Ochtends heel vroeg, terwijl de hogere delen van Sint Kitts en van Sint Eustatius gehuld zijn in een streeppatroon van buiengrijs met zonnegeel, vaar ik in de paar mijl wijde doorgang tussen die twee eilanden. Steeds dichter onder de kust en vulkaan van Sint Eustatius.

Nu ein-de-lijk de knoop is doorgehakt – dat we samen naar Sint Maarten zullen gaan om werk te zoeken om daarna minstens een jaar extra weg te blijven in plaats van allebei een andere kant op te zeilen – willen we ook zo snel mogelijk weg uit Curaçao. Het is een prima eiland met heel relaxte, vriendelijke mensen, maar ondertussen associeer ik het Spaanse Water e.o. een beetje te veel met de twijfel en onmacht van de afgelopen, rottige weken. En ik wil natuurlijk gewoon graag weer nieuwe dingen zien.